حاج احمد متوسليان

غضبِ مقدسِ سردار

haj-ahmad — Thu, 12 Apr 2007 23:35:18 GMT

بنام خدا

هنگامي كه سعادت يار شد و با او در پاوه همرزم بودم، هرگاه مي‌ديديمش ، لباسهايش بوي دود مي‌داد و اين علتي نداشت جز اينكه هر شب تا صبح بر روي قله‌هاي مرتفع و سرد «مريوان» كنار بچه‌هاي بسيجي دور آتش مي نشست و با آنها گرم مي‌گرفت تا دل سرما را بسوزاند! بيخود نبود كه بچه ها عاشق حاج احمد بودند. حاج احمد كه ما از خشم و غضبش مي‌ترسيديم و گريزان بوديم، بر قلبهاي بچه‌هاي بسيجي غلبه داشت و محبتش سايه افكنده بود.
سال 1359 در بهداري سپاه مريوان از مشغول كار بودم. چند روزي به مرخصي تهران رفته بودم. نيم ساعتي از برگشتنم نگذشته بود و همراه بچه‌ها دور سفره مشغول صرف ناهار بوديم. لحظه‌اي نگذشته بود كه شهيد «ممقاني» با عجله آمد و خيلي سريع گفت:
ـ بلند شو زود برو حاج احمد باهات كار داره…
با تعجب پرسيدم: «حاج احمد از كجا خبردار شد كه من از مرخصي برگشتم؟»
ممقاني اظهار بي‌اطلاعي كرد و گفت: «من نمي‌دونم، فقط به من گفت صدات كنم.»
سريع و با عجله بلند شدم و رفتم داخل بخش بيمارستان. حساب خشم و غضب حاجي را داشتم و مي دانستم كه حاجي بيخودي عصباني نمي‌شود. حاجي را ديدم كه غضبناك جلوي بخش منتظرم ايستاده بود. به هر جرأتي كه بود جلو رفتم و سلام كردم. اصلاً جواب سلامم را نداد. خيلي تند، مثل پدري كه دست بچه‌اي را كه خطايي از او سرزده مي‌گيرد و او را مي‌كشد به طرف محل كار خطايش، دستم را گرفت و كشان كشان برد داخل يكي از اتاقها، جوان مجروحي را نشان داد كه روي تخت خوابيده بود. با غيظ گفت:
ـ به دستهاي اين جوان مجروح نگاه كن.
دستهاي مجروح را كه آستينهايش پاره و خوني بود از نظر گذراندم، خيلي ناجور خون ريخته بود و دستهايش سرخ و سياه شده بود . حاج احمد رو به بسيجي مجروح كرد و گفت:
ـ چند روزه كه اينجا بستري هستي؟
مجروح گفت: «حدود يك هفته». حاجي پرسيد: «چرا دستهايت خوني است؟» جوان گفت: « خب تير خوردم، خوني شده.» حاجي با همان عصبانيت پرسيد: «كسي دستهايت را نشسته؟» مجروح گفت: «نه».
حاج احمد با همان غيظ به مجروح گفت: چرا خودت دستهاتو نشستي؟» او گفت: «خب نمي‌تونستم راه برم، برام سخته.» حاجي گفت: «از كسي نخواستي كه دستهايت رو بشوره؟» مجروح گفت : «چرا، چند بار به پرستارها گفتم ولي كسي به حرف و خواسته ‌ام توجهي نكرد» در نهايت حاجي از او پرسيد: «از اين بيمارستان راضي هستي؟» كه بسيجي مجروح گفت: «نه! خيلي اذيتم مي‌كنند….. با همين دستهاي خوني غذا خوردم و…»
حرفهاي مجروح، مثل پتك بر سرم فرود مي‌آمد. حاج احمد با چشماني سرخ از خشم رو به من كرد و گفت: « چرا وضع اينجا اين جوري است؟» گفتم: «آخه برادر احمد، من يك ساعت نمي‌شه كه از مرخصي اومدم.» اين حرف عصبانيت او را بيشتر كرد و غريد:
تو يك ساعته كه از مرخصي خونه‌تون اومدي و به اين بخش سر نزدي و قبل از سرزدن به مجروحها رفتي پاي غذا خوردنت؟…
در همان حال چنگالي را كه روي ميز بود برداشت و به طرفم پرت كرد و من خيلي سريع گريختم.
داد و فرياد حاجي بالا گرفت. به او گفتم اجازه بدهد كه من توضيح بدهم. يك ربعي كه از قضيه گذشت، نشست گوشه‌اي و شروع كرد به گريستن. مي‌دانستم هميشه اين گونه بود. او كه در جنگ و رويارويي با دشمن از هيچ چيز نمي‌ترسيد و باكي نداشت، در برابر ناراحتي بچه بسيجي‌ها زار زار مي‌گريست و مثل پدري دلسوز مي‌سوخت. با هق هق گريه گفت:
ـ آخه تو خجالت نمي‌كشي؟ بچه‌ها با اين عشق و علاقه اينجا بجنگند بعد مجروح بشن و بيان توي اين بيمارستان بخوابند اون وقت شما به اين راحتي كوتاهي كنيد؟
گفتم: «آخه حاجي، اينجا توي بيمارستان، سلسله مراتب داره…» هنوز حرفم تمام نشده بود كه حاجي سرم فرياد زد:
ـ اين سلسله مراتب بخوره توي سرت. سلسله مراتب كه نمي‌تونه به يه مجروح، خوب برسه به چه درد مي‌خوره؟
با همان خشم از در بيمارستان خارج شد و رفت. خيلي ناراحت شدم، نمي‌دانستم چطوري مسئله را حل كنم.
شب، حاج احمد مرا خواست. پهلويش كه رفتم با گريه مرا در آغوش كشيد و از اينكه آن طوري برخورد كرده بود عذر خواست، بدجوري حالم را گرفت. چون تقصير از ما بود. با گريه گفت:
ـ به خدا دلم براي بچه‌هاي بسيجي مي سوزه، پدر و مادرشان با يك اميد و آرزويي اينها را بزرگ كرده‌اند و به اين راحتي براي رضاي خدا از آنها دل كنده‌اند و فرستاده‌اند اينجا، اون وقت ما درباره رسيدگي به وضعشان كوتاهي مي‌كنيم.

* مجتبي عسگري

روحیه ی خدمتگزاری

haj-ahmad — Thu, 12 Apr 2007 23:33:51 GMT

بنام خدا

« مجتبي عسگري » از همرزمان حاج احمد متوسليان ، درباره روحيه خدمتگزاري او مي گويد :
در طي يكي دوسالي كه با حاج احمد بودم ، از ايشان نديدم ه خواسته باشد از پست و مقام خود به نفع شخصي خودش استفاده كند . به هر حال فرمانده سپاه شهر مريوان بود و اين مسئوليت هم از نظر مراتب نظامي و دنيوي كم نبود .

در مريوان يا پاوه كه بوديم ، كارهاي روزمره از جمله نظافت سنگر و اتاقها و يا شستن ظروف غذا را بر طبق فهرستي كه نوشته بوديم انجام مي داديم . يعني از اول ماه تا آخر آن ، هر روز نوبت يكي از بچه ها بود كه به اين كارها رسيدگي كرده و انجام دهد .
يكي از روزها نوبت حاج احمد بود . عليرغم آنكه ما دلمان نمي خواست او اين كارها را بكند ، اما او به شدت مقيد بود كه روزي كه نوبتش مي رسد ، حتي اگر جلسه هم داشت ، اين امورات را انجام دهد . اتاقها را جارو مي كرد و ظرفها را سر وقت مي شست . منظم ترين فرد در آن گروه كه همه كارها را به خوبي و دقت و نظم انجام مي داد ، حاجي بود .
خيلي وقتها پيش مي آمد كه ما به دليل تنبلي يا هر علتي اين كارها را انجام نمي داديم . ولي اگر از دوستان حاج احمد سوال كنيد ، يك مورد نمي توانيد پيدا كنيد كه او موقعي كه نوبتش بود و بايستي كارها را انجام دهد ، از زير كار در برود . به اين شدت منظم بود .

* مجتبی عسگری

قمقمه

haj-ahmad — Tue, 07 Nov 2006 09:08:03 GMT

یعنی چی قمقمه نداریم ؟ مگه بیست لیتری بهتون نداده اند ؟ مگه بند و بست حمل کوله ای نداره ؟

این می شه قمقمه جمعی . قمقمه از تجهیزات انفرادی تونن حذف می شه .

انفرادی رو هم رفتیم تامین کنیم . جایی نیست که داشته باشند و بگیریم .

گفتند : مگه امام حسین ع توی صحرای کربلا قمقمه داشت که جنگید ؟

حالا ما رفتیم این بیست لیتری ها رو تهیه کردیم . بسازید تا ببینیم چی می شه .

ه...ی حاج احمد .

haj-ahmad — Mon, 28 Aug 2006 06:30:38 GMT

بنام خدا

خیلی ها گفتن طوفانیش کنین وبلاگ رو

منتظر پیشنهادات همه هستم

خیلی ها ایراد گرفتن که چرا آروم نشستی

چرا ...

haj-ahmad — Mon, 02 Jan 2006 12:05:42 GMT

به اميد روزی که او می آيد و همه آسمانهای ابری با تجلی رخش آفتابی شوند.

امروز خاطره ای به نقل از يکی از همرزمان جاويد الاثر حاج احمد متوسليان

را می خواهم بنويسم؛

((در اولین روزهای آمدنم به سپاه مريوان بود که همراه برادر حاج احمد و

چند نفر از بچه ها به گرمابه عمومی رفتيم

توی رختکن همه لباسهايمان را در آورديم؛به جز برادر احمد که داشت

با مسئول حمام صحبت می کرد.هر چه اصرار کرديم او هم لباسش را در

بياورد و بيايد،طفره می رفت......

ما که از حمام خارج شديم ،ديديم لباس هايش را به سرعت می پوشد

و سرش را خشک می کند.اصلا نفهميدم کی وارد حمام شده بود

و کی بيرون رفته بود.اين موضوع شده بود برای ما معما؟.......

تا اينکه يک بار که بنا شد به حمام برويم،من يکمی پشت در پا سست کردم.

بچه ها همه داخل حمام رفتند و بعد از چند لحظه از لای رختکن ديدم

حاج احمد به سرعت مشغول در آوردن لباسهايش شده.......

يا امام زمان!!!!!!!

هيچ وقت آنچه را که ديدم فراموش نمی کنم.تمام بدنش پر از آثار شکنجه و

شکستگی و جراحت و سوختگی و...بود.........

تا متوجه حضور من شد با لحن گله مندی گفت:برادر شما اينجا چه کار می کنيد ..

کار خوبی نکرديد.آنچه ديدی بين خودمان بماند.باشد!؟

اشکهايم جاری شد نمی دانستم چه بگويم......

اما به اصرار او قول دادم ديده ها را ناديده بگيرم.....

تا اينکه بعد از مفقود شدنش طاقت نياوردم و انرا بر زبان آوردم تا همه بدانند

او چه بزرگ مردی بود.))

آری حاج احمد که بود و چه کرد ؟؟؟.

اين سردار بزرگ که سالهای سال را در زندان های ساواک به سر برد

و حتی گوشه ای از شکنجه هايش را هم به زبان نياورد و دلاوری که در

جبهه ها حتی شده با عصا در صحنه حاضر می شد و عملياتها را اداره می کرد

و سرانجام نيز نتوانست مظلوميت مردم لبنان را زير چنگال صهيونيسم تحمل کند

و به ياری سپاه مسلمين در آنجا شتافت و در نهايت اين کبوتر آزاده به دست

ديوصفتان اسرائيلی دستگير شد و از سرنوشت او خبری بازگو نشد.

بزرگ مردان هميشه جاويدند.

با تشکر ازوبلاگ چفیه یعنی عشق

بر قازه

haj-ahmad — Tue, 26 Jul 2005 04:44:17 GMT

بسم رب المخلصين

... محسن وزوایی فرمانده گردان حبيب بن مظاهر خبر فتح منطقه برقازه و کوبيدن پرچم

تیپ ۲۷ محمد رسول الله بر قرارگاه تاکتيکی سپاه چهارم دشمن را از طريق بی سيم به

حاج احمد متوسليان اعلام کرد :

وزوايی :احمد .احمد .وزوايی

حاج احمد : وزوايی بگو احمد هستم احمد

وزوايی : احمد جان صدای الله اکبر را می شنوی ؟ کار برقازه تمام شد شنيدی؟

صدای الله اکبر بچه ها را می شنوی ؟ الله اکبر.

حاج احمد : محسن محسن تکرار کن تکرار کن

وزوايی: احمد جان برقازه تمام شد . کارش تمام شد . بچه ها دارند توی مقر اينها ..

حاج احمد : آقا محسن زنده باشي. برادر جان زنده باشی .

وزوايی : شما سفارش ديگری نداری ؟

حاج احمد : ببين محسن . سريع آنجا را پاکسازی کنيد . سريع .

به بچه های خودتان هم آرايش بدهيد ... اصلا من الان می آيم آنجا . موفق باشيد .

خدا نگهدارتان تمام .

نقل از کتاب : همپای صاعقه - ص ۳۵۲

جنگيدن در غرب

haj-ahmad — Tue, 26 Jul 2005 04:43:13 GMT

بسم رب الشهدا

... وقتی صحبت از جنگيدن در غرب می شود صحبت از جنگيدن در عمق دره هايی است که

بر سطح آنها برفی به ارتفاع نه متر نشسته ؛ صحبت از جنگيدن بر فراز

قله هايی به ارتفاع دو تا سه هزار متر

است . جايی که انسان ايستاده يخ می بندد و حتی امکان تحمل ده دقيقه

نگهبانی در آنجا سخت است اما به

شکرانه ی خدا با وجود تمامی سختی ها برادر های من تا به امروز مقاومت کرده اند .

درباره ی حماسه ی

مقاومت مظلومانه ی اين عزيزان خوب است در همين جا به

عنوان نمونه عرض کنم . در جريان تصرف قله ی

سوق الجيشی و مرتفع تته در شب چهارم عيد سال جاری ۱۳۶۰

درست در زمانی که دشمن فکرش را هم نمی

کرد در منطقه ای کوهستانی و سردسير که ارتفاع برف روی زمين گاه تا

۱۱ متر هم می رسيد نيرويی بتواند

ارتفاعات را بگيرد و بر روی آن قله ی يخ زده دوام بياورد ما وارد عمل شديم .

برادر های من با توکل به خدا

حمله کردند و قله ی تته آزاد شد . با توجه به اينکه قله مه آلود بود و

هليکوپتر برای تامين تدارکات قادر نبود به

بالای قله برود برادر های من روی قله فاقد کمترين امکانات بودند .

نه چادری داشتند و نه حتی کيسه خوابی؛

حتی غذايی هم به آنها نمی رسيد . با اين وجود بر روی آن قله که به

محاصره ی نيروهای مشترک کماندويی

سپاه يکم عراق و عناصر ضد انقلاب بود تا پای جان مقاومت کردند و

به يمن همين مقاومت مظلومانه قله تته

تثبيت شد . در اين حمله ما پانزده نفر شهيد داديم . از اين تعداد فقط

چهار نفر با اصابت گلوله ی دشمن به

شهادت رسيدند . يازده نفر ديگر بر اثر شدت برودت هوا سرمازدگی

و لغزندگی سطح يخزده ی قله تته از

بالای ارتفاع سقوط کردند و بر اثر اصابت به صخره های دره ها

پيکرهای پاک آنها پاره پاره شد . مقاومت

برادران ما در جبهه های غرب تا به امروز به اين قرار بوده .

در حال حاضر مريوان تنها جبهه ای است که

رزمندگان آن در داخل خاک دشمن می جنگند و وقتی که

آتش توپخانه های ما به پايگاههای سپاه يکم ارتش

عراق در آن سوی مرز اصابت می کند ما شاهد شادی و هلهله ی مردم

مظلوم کردستان عراق هستيم .

سخنرانی سرلشگر پاسدار احمد متوسليان در

دومين سمينار سراسری فرماندهان سپاه کشور

پادگان غدير اصفهان - فروردين ۱۳۶۰

********

گر مرد رهی ميان خون بايد رفت

وز پای فتاده سرنگون بايد رفت

تو پای به راه در نه و هيچ مپرس

خود راه بگويدت که چون بايد رفت

*********

*** حاج احمد چشمان ترمان منتظرت می مانند... برگرد ***

فتح المبين

haj-ahmad — Tue, 26 Jul 2005 04:42:21 GMT

بسم تعالی

در مرحله ی اول عمليات فتح المبين *قرار گاه عملياتی قدس*

متشکل از تیپ ۱۴ امام حسين (ع) ؛ و تیپ ۸۴ خرم آباد ارتش ؛ موفق

نشده بود که يکی از اهداف خود يعنی امام زاده عباس را بگيرد .

ادامه ی اشغال امامزاده عباس توسط دشمن ؛ موقعيت حساسی را بوجود آورده بود .

چرا که فرماندهی سپاه ۴ عراق به راحتی می توانست از طريق معابر

مواصلاتی ارتفاعات تينه تانک های لشگر۱۰ زرهی خودش را وارد عمل کند

و عليه نيروهای ما يک رشته آتش سنگين را به مرحله ی اجرا در بياورد .

بر همين اساس بود که وقتی بعد از مرحله ی اول عمليات به قرارگاه تاکتيکی

مشترک سپاه و ارتش رفتيم در جلسه ای که با حضور همه ی فرماندهان

واحد های ارتش و سپاه برگزار شده بود برادر محسن رضايی به من گفت :

*شما بايد روی محور امامزاده عباس عمل کنيد هرچند که می دانيم

اين منطقه جزو اهداف محول شده به قرارگاه عملياتی شما <قرارگاه نصر>

هم نيست .*حتی برادر محسن من را از جلسه بيرون آورد و گفت :

* برادر احمد! به هر حال کاری است که شده و ما اين مطلب را توی جلسه گفتيم

فقط بدانيد اصل اين است که بايد کاری کنيم تا اين عمليات با شکست مواجه

نشودمطمئن باشيد که اگر دز اين مقطع عمليات شکست بخورد کل قضيه ی ادامه ی

آن می رود تا هشت نه ماه آينده تا بشود دوباره آمد و در اينجا کار کرد . *

روی همين اصل ما مجبور شديم که به هدف قرارگاه عملياتی قدس يعنی منطقه ی

امامزاده عباس هم حمله کنيم تا يا آنرا به تصرف در آوريم ؛ يا حداقل منطقه را تامين

کنيم .

گوشه ای از مصاحبه ی حاج احمد متوسليان

از نوار مصاحبه ی راوی قرارگاه فرعی

نصر ۲ در پايان نبرد فتح المبين

تیپ

haj-ahmad — Tue, 26 Jul 2005 04:40:37 GMT

بسم تعالی

...در واقع تیپ ۲۷ محمد رسول الله (ص) با شيوه ای خاص موفق شد در

عمليات فتح المبين به اهداف خودش دسترسی پيدا کند . يکی از کارهای مهمی که

بعد ها در طول جنگ برای ساير يگان های نيروهای مسلح حکم تجربه ای مفيد

را پيدا کرد. نفوذ در عمق مواضع دشمن و انهدام مقرهای فرماندهی و تصرف توپخانه

ی دشمن آن هم به طور همزمان با آغاز تک گسترده ی نيروهای خودی .

اين يک کار بسيار بزرگ و يک ابتکار بزرگ بود که در جريان عمليات فتح المبين توسط

حاج احمد متوسليان ابداع شد و انجام گرفت.

سرتیپ پاسدار عزيز جعفری فرمانده ی نيروی زمينی سپاه

يار از کلام يار

haj-ahmad — Tue, 26 Jul 2005 04:39:06 GMT

صلوات و سلام خداوند به ارواح طيبيه ی شهيدان

و بر رزمنده ی با اخلاص بی نشان حاج احمد متوسليان

سيد علی خامنه ای